IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The good quenches like the sun.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

BerichtOnderwerp: The good quenches like the sun.   zo jun 28, 2015 8:21 pm

WHEN THE SUN GOES DOWN

notes - tag Xala words 574



merci

DARKNESS RISES

Het heldere maanlicht weerkaatste op het heldere water van het meer, wat een glansterend en bloedmooi beeld opleverde dat je alleen laat op de avond tegen zou komen. De roodgekleurde Basenji keek zijn ogen uit, terwijl hij met zijn buik in het gras langs het meer lag - zijn voorpoten lagen in het water. Het kwam amper voor dat hij laat op de avond daadwerkelijk ontspannen was, het paste niet bij zijn karakter.

Over het algemeen, deed de reu zich alleen ontspannen en vrolijk voor tegenover zijn baasjes - die hij stiekem toch wel heel erg mocht. Maar er ging geen avond, geen nacht, voorbij waarin hij niet naar buiten sloop. En als hij dan eenmaal in het licht van de straatlantaarns over de stoep struinde, of in het maanlicht door het bos rende, kwam zijn ware aard naar boven. Hij ging zich arrogant en gemeen gedragen tegenover elke andere hond die hij tegenkwam, hij sprong intimiderend op ieder mens af waarbij hij zijn kenmerkende hyena-geluiden maakte - aangezien hij niet kon blaffen. Zodra de zon onderging, was hij een geheel andere hond dan overdag. Overdag was hij enkel een vriendelijke huishond, omdat hij niet naar het asiel wilde- niet alweer.

Hij was naar zijn weten altijd al zo geweest, van jongs af aan was hij vijandelijk geweest tegenover andere honden. Hij kon er niets aandoen, zo was hij nou eenmaal. In het begin was hij zich er niet eens echt van bewust, hij dacht altijd dat hij heel lief en speels op één van zijn broertjes afsprong maar deze rende dan vervolgens met zijn staart tussen zijn benen bang weg. Uiteindelijk kon hij daar de lol wel van inzien, dat zijn broertjes bang voor hem waren en toen kwam de echte vijandelijkheid naar boven. Hij haalde expres uit naar de anderen, of duwde ze ruw opzij tijdens het eten. Hij sprong met opzet extra dreigend op ze af. En ze deden er zelf niets tegen, hij moest altijd een tik krijgen van zijn moeder om te stoppen. Maar dat betekende niet dat hij er niet mee doorging, hoe erg zijn moeder ook tegen hem preekten. Hij vond het hartstikke leuk om te zien hoe ongelooflijk bang en wanhopig ze hem aankeken. Uiteindelijk werden zijn vroegere eigenaren zelfs een beetje bang voor hem, ondanks dat hij hen nooit kwaad deed, door de manier waarop hij omging met zijn broertjes. Ze staarden hem altijd angstig aan en het duurde niet erg lang voordat ze hem in het asiel dumpten. En de vijandelijkheid is nooit verdwenen.

Maar vanavond, had Helios zowaar rust kunnen vinden. Misschien dat het kwam door de kalmerende aanblik van het meer, verlicht door de maan. Misschien kwam het doordat hij simpelweg nog geen andere hond (of mens) was tegengekomen onderweg naar het meer. Misschien had zijn "alter-ego" er vandaag even niet zo zin in. Het enige wat de reu wist, was dat hij zich gewoon anders voelde dan normaal. Hij strekte zijn lange voorpoten uit. De beweging maakte rimpelingen in het water. De hond duwde kort zijn snuit in het water, toen hij zijn kop weer hief vlogen een aantal spetters omhoog. Hij slaakte een zachte zucht en duwde zichzelf overeind, om zich geheel uit te rekken. Hij draaide zich zo snel om, dat hij bijna over zijn eigen poten struikelde, toen de geur van een andere hond bij hem binnendrong. Hij hield zijn kop alert hoog en zijn grote oren stonden recht naar voren.

_________________

x van 3 tot 17 juni op vakantie x
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: The good quenches like the sun.   ma jun 29, 2015 5:16 pm

AS LONG AS EYES DON'T KILL

Onrustig bewoog de rode Podenco in haar slaap, geteisterd door afwisselende dromen. De teef vond zichzelf steeds vaker moe en niet uitgerust ’s ochtends, terwijl ze een groot deel van de nacht geslapen had. Echter had ze geen rust kunnen vinden door haar dromen. Het waren worst case scenario’s over hoe haar leven kon gaan lopen, wensen die uitkwamen en haar de volgende morgen in een diepe teleurstelling achter lieten als ze niet waar bleken, en verschillende herinneringen van vroeger die keer op keer weer de kop op staken. Haast elke nacht zag ze de gezichten van de mensen uit haar eerste gezin, waar ze altijd zo gelukkig was geweest. Ze vocht met honden die ze nog nooit ontmoet had, liep verwondingen op en kreeg er niet de nodige zorg voor. En misschien nog wel het ergste van alles; ze was overdag zo moe dat ze haast niet productief genoeg was om genoeg eten bij elkaar te scharrelen, waardoor ze al behoorlijk was ingevallen.

’Hmmmmpf’, kwam het uit haar bek, niet wetende dat ze niet zo alleen was als ze hoopte. Ze schoof wat heen en weer op haar rug terwijl ze langzaam wakker werd uit haar uitgelopen middagslaapje. Enkele puppy-achtige piepgeluiden verlieten haar bek terwijl ze weer op haar buik rolde en zich langzaam uit begon te rekken, om zich vervolgens nog eens uit te schudden alsof ze net het water uit was gekomen. Echter toen ze haar ogen opende, bevroor ze in haar bewegingen. Aan de waterkant stond een rode reu naar haar te kijken. En niet gewoon te kijken, het was meer… observeren? Althans, daar leek het in haar beleving op. Alsof ze een exotisch wezen was dat de reu nog nooit had gezien, maar ook zeker niet bang voor was.

Xala probeerde zich te herstellen en stapte elegant de schaduwen van haar struik uit. Eindelijk had ze een keer redelijk geslapen, ze had er wat energie bij gekregen en een praatje met een andere hond kon op zich geen kwaad, alhoewel iets te eten haar nog veel meer goed zou doen. ’Hii,’ klonk haar stem op neutrale toon. ’Valt er iets te zien?’ sprak ze met een scheve glimlach terwijl ze even achter zich keek, alsof ze wilde kijken waar de reu naar keek. En ineens besefte ze zich dat ze er niet meer mooi vol en glanzend uitzag als vroeger. Het kostte de teef maar enkele seconden om haar houding te herstellen, maar ze hoopte dat het kort genoeg was geweest. Misschien dat de laag staande zon toch nog iets van haar oude glorie terug wist te halen.

TAG: HELIOS | WORDS: 433 | NOTES: Ik houd van dit beest. Gewoon. Omdat ze raar is :'D | ORANGE CARAMEL ! @ ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: The good quenches like the sun.   ma jun 29, 2015 7:24 pm

WHEN THE SUN GOES DOWN

notes Ik vind Heli ook echt leuk :'D tag Xala words 433



merci

DARKNESS RISES
Een wantrouwende blik lag in zijn bruine ogen, terwijl hij de onbekende hond – die met een elegante pas uit de struiken kwam – in zich op. Het was een rode Podenco, haar vacht was net een tint donkerder dan zijn eigen rode vacht. “Hii,” sprak ze hem op een neutrale toon toe.  “Valt er iets te zien?” vervolgde ze, met een scheve glimlach op haar gelaat – terwijl ze heel even achter zich keek. Hij deed zijn bek open om antwoord te geven, maar sloot deze weer zodra hij doorkreeg dat de houding van de teef binnen enkele seconden veranderde. Hij keek de teef kort fronsend aan, maar besloot het te negeren, net zoals haar begroeting en vraag overigens. De reu toverde een kleine, spottende glimlach rond zijn lippen en keek haar strak aan. ”Last van nachtmerries, m’lady?” grinnikte hij, doelend op het gepiep dat hij vanuit de struiken had gehoord – voordat de teef tevoorschijn gekomen was.

Zelf had hij eigenlijk nooit veel last gehad van nachtmerries, er waren hem maar weinig dingen overkomen die hem midden in de nacht teisterden. En als hij nare dromen had, dan sloegen ze negen van de tien keer nergens op en was het gewoon dat stomme angstreflex dat naar voren trad. Maar, over dat soort dromen was hij ook wel snel weer heen. Hij herinnerde zich nog wel hoe hij vroeger onwijs bang was voor die rechthoekige doos die mensen een televisie noemden en dat hij wel eens nachtmerries had over hoe hij daar in vast kwam te zitten, maar als hij dan trillend zijn moeder wakker maakte stuurde ze hem gewoon weg. Ze vertelde hem dan dat als hij hulp wilde, hij zelf eerst geen nachtmerrie meer mocht zijn tegenover haar andere pups. En dat was het enige dat hem ooit geteisterd had in zijn dromen, dat ze hem een nachtmerrie had genoemd. Onderhand kon hij daar wel mee leven, hij had het zelf ook dondersgoed door. Misschien dat hij er zelfs een beetje trots op was, een beetje.

Hij keek de teef ditmaal met een nieuwsgierige blik aan, wat uitzonderlijk voor hem was. Er waren maar weinig honden die echt nieuwsgierigheid bij hem opbrachten. Er was iets aan haar, misschien wel dat ze zo extreem mager was of dat het kwam door die vage piepgeluidjes die hij haar had horen maken, dat een lichte interesse in hem opbracht. Hm, misschien kon hij best even eerst wat meer over haar te weten komen – alvorens zijn vijandige kant geheel los te laten. Of, wellicht kon hij zijn vijandige kant.. nieuw licht inbrengen..? ”De naam is Helios,” stelde hij zichzelf met een lichte buiging voor. ”En hoe heet jij?”



_________________

x van 3 tot 17 juni op vakantie x
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: The good quenches like the sun.   do jul 02, 2015 1:12 pm

AS LONG AS EYES DON'T KILL

Elegant stapte de Podenco teef haar struik uit, haar vaste slaapplaats van de afgelopen dagen. Het werd toch wel echt tijd dat ze iets zocht waar mee voedsel te halen was, maakte de teef een notitie in haar hoofd. Maar voor nu, was dat even, heel even, niet zo heel belangrijk. ’Hii,’ klonk haar stem op neutrale toon. ’Valt er iets te zien?’ sprak ze met een scheve glimlach terwijl ze even achter zich keek, alsof ze wilde kijken waar de reu naar keek. En ineens besefte ze zich dat ze er niet meer mooi vol en glanzend uitzag als vroeger. Het kostte de teef maar enkele seconden om haar houding te herstellen, maar ze hoopte dat het kort genoeg was geweest. Misschien dat de laag staande zon toch nog iets van haar oude glorie terug wist te halen.

Met een kleine frons keek de teef naar de – voor een moment – openstaande bek van de reu, waarna hij hem zonder te antwoorden weer sloot. Ze had een aparte hond voor zich, kreeg ze het idee. Maar eigenlijk mocht ze daar geheel niet over oordelen, immers was ze zelf ook nog steeds verre van normaal. Nee, normaal was ze nooit geweest en ze zou waarschijnlijk alleen nog maar vreemder worden. Een spottend glimlachje vormde zich om de bek van de Basenji. ‘Last van nachtmerries, m’lady?’ Xala stond de reu even met haar mond vol tanden aan te kijken. Hij had natuurlijk al haar geluiden gehoord, ook degene die ze onbewust in haar slaap had gemaakt. ’Ja. De laatste tijd steeds meer ja. Helaas.’

‘De naam is Helios,’ stelde de reu zich voor, terwijl hij een lichte buiging maakte. ‘En hoe heet jij?’ Xala trok een mondhoek omhoog in een geamuseerde glimlach. ’Xala word ik genoemd,’ antwoorde ze met een knicks. ’Je bent hier alleen?’ fronste ze terwijl ze de lucht opsnoof.


TAG: HELIOS | WORDS: 310 | :D | ORANGE CARAMEL ! @ ATF

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud

BerichtOnderwerp: Re: The good quenches like the sun.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The good quenches like the sun.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Caninus :: Northern stars :: Shining lake-
Ga naar: